"gel" desen gelirdim
gittiğin uzakta bendim
dağ gibi bir ihanetten düştüm
bu kendime son gelişim

ölümbaz öpüşler kusuyorum ceplerime
kendimi suçüstü yakalıyorum
ve kentsizliğimin isimsizliğini
araz´a uyak düşüyorum
gözlerime senden düşler sürüyorum
ıslak bileklerim kan bayramına yatıyor
bana en büyük tehdit yine ben oluyorum
sonra bir durağa yaslanıyorum
sonra bir kente
ve sen gidiyorsun
ben kanıyorum
diyorlar ki "kendini dinleme hiçbir şey söylemiyorsun"
oysa "gel" desen gelirdim biliyorsun

yorgun haliç´e biraz inat
biraz ihanet bırakıyorum
ellerinden bir tedirginliği bir tehdidi avuçluyorum
aklıma düşüyorsun
düşüyorum
düşünce
üşüyorum
azgın hüzünlerle körlüğüme göçüyorum
ayrılığın saati kaç geçiyor bilmiyorum
yalanlarımla bir hiçlikteyim
beni içinden kaç

bu kentte her yağmur kendini ağlar
aklıma düşsen yalnızlık oluyorum
ağzımdaki uykudan öpmüyorsun nicedir
nerde kimi üşüyorsun
artık kendini yakan bir ateşim
kendimize birbirimizden düşler yapamıyoruz
şimdi boş duraklara yaslanıyorum
boş kentlere
oysa "gel" desen gelecektim

gün düşlerime dönüşlerimde
bakışın içiyor beni gözlerimden
gövdemi düşürüyorum güz yavrusu duraklara
uzaklığına uzanıyorum
sevdiğin sonbahar geçiyor üstümden
ama artık hiçbir göğü içmiyorsun dudaklarımdan
yıkılıyorum şarkılara
"kimseler biliyor"
yalnızlık dostumdu
şimdi korkum oluyor
oysa "gel" desen gelecektim

artık her şey kımıltısız bir geceye dönüşüyor
güz artığı saçlarımda oynaşan sensizlik
göz karana yenik düşüyor en korkak yanlarımdan
kendimi yitirdikçe sana gidiyorum
göbek çukurumda sobelere karanlık uyutuyorum
düş satıcısı ispiyoncu bir ihtiyarın insafına kalıyorum
uysal yalnızlıklar satın alıyorum
gülüşümle ödeyerek
ve içimde yalancı bir katil taşıyorum
yeni utançlar biriktiriyorum eski günahlarıma
cüzamlı ruhlar cehennemine gidiyorum ben
kirli sözlerimi temize çekme
oysa "gel" desen gelecektim

gözlerim ihanete ihbar taşıyor
kuşkulu bir cinayeti fısıldıyor kaşlarına
sözü namluna sürmelisin şimdi
en yaralı yanımdan vurmalısın beni
çünkü uçmak düşmeyi göze almaktır

avlunda bıraktığım az kullanılmış intiharları deniyorum
ne vakit nikotinli ellerinden yola çıksam
susuşuna kan döküyor gözlerim
sen gözüne çiğ kaçtı sanıyorsun
oysa bilmelisin araz´ım
kimsenin içi görünmez
ve hiç bulamadıklarını
asla yitiremezsin
bak şimdi aramızda sessiz kalıyor
söylenecek bütün sözler

her sabah akşam oluyorsun
alnından ellerine damlıyorsun
yüzündeki yağmurla iniyorsun kente
içine dert oluyorsun kentin
dışına yağmur
yüreğinde dağılıyor kristal şehirler
duvarların kan öksürüyor
ve sen
başkalarının gözlerini
yüzümde aramamayı öğreniyorsun
beni bir durağa yaslıyorsun
beni bir kente
gidiyorsun
oysa "gel" desen gelecektim

susmak en inatçısı olmaktır yalnızlığın
en susmakta neydi öyle
sen en dinlerken
biliyorum araz´ım
insan kendini bulmamalı, hep aramalı
gittiğin yerden başlıyorum öyleyse
gece cinnetlerimi de alıp yanıma

denize bakmayı bilmeyenler
bir gün mutlaka boğulur
işte bundandır gözlerinden kaçışlarım

siz hiç yar saçının bir telinden kendinize gurbet yaptınız mı

ben şimdi gurbetim
içimde taşıyorum
heba olsa da senlerce yılım
oysa "gel" desen gelecektim

ömrümden düşürdüğüm sol anahtarlarına takılıyorum hep
ve hayat yüklü kamyonlar geçiyor üstümden
şairler ölüdür derler
inanmıyorum

en karanlık ceketimi giyiyordum
ışığa kördüm çünkü
şimdi ise güneşe ilerliyorum
dirilmek için

kimliği paslanıyor eski bir anarşistin
gecenin kör gözünden utanıyorum
hadi bana en militan kelimelerle saldır
batır içime cümlelerini
beyhude bir dehşet bırak
hak ediyorum

gizlilikten ölmek üzere olan bir akrep sızıyor içime
can kaybından ölüyorum
cenazemde namaz kılacağım
zan altındayım
yalanıma inanıyorum

yorgun söylentiler kanıyor solgun yaralarımdan
kırılır mı bilmem hüznümde taşıdığım kin
kinim kendime
susuşum sana
küsüşüm tüm dünyaya

üstü kalsın ihanetimin
"gel" desen gelecektim

yine bir tren geçiyor içimden
sen kesiliyorum gülüşümün karşılığı
saçların bir rüzgarın öyküsünü taşıyor
görmüyorum söylemiyorsun kırılıyorum
hiçliğimin etleri yolunuyor şizofrenik bir gecede
sana bir öykü çıkarıyorum ağzımdan
süsle beni ey aşk
geçtiğin yerleri öpüyorum

yarısı yanık bir aşkın küllerini taşıyorum
dişlerindeki nikotin tadı terkimde
sirenler ve ateş hatları içip
sesini peydahlıyorum kendimden ve kentimden
ıslak ceplerimi buluyorum el yordamıyla
yasadışıyım
tutukla beni gözlerimden

kalemim bitti yitirdi şiirini şuur
öldü kanımdaki mürekkep balığı
solumdaki sise intihar etti intiharlar
bir aşkı kaça katlayabilirdi ki ezik bir yürek
yaşamak için geç bir zaman
ölmek için ise erken

çok davullu bir senfoni sürçüyor
dikiş tutmaz ayrılığımda
kirpiğinden yapılma bir darağacına
geceyi asıyorum
yoksun
bu yağmurlar ıslatmıyor beni
bir durağa yaslanıyorum sensiz
gidişinin en sessiz harfinden yırtılıyorum
"gel" desen gelecektim oysa

kulaklarımdan bordo denizler dökülüyor
şimdi herkes biraz sen biraz acı
göğsümde bir vagon
gizli sözler batıyor
fırtınalar çıkıyor üstüme

şakağımda
intihar acemisi bir şairin
delilik provaları
arkandan uluyan kapılardan
söküyorum kokunu
yokluğunu kokluyorum
yokluğunu yokluyorum

çöz gözlerimi senden hadi
ücranda yak bakışımı
gözlerine bekçi sevdam
dünden ve senden kalmayım

içine her düşen
kendi keşfi sanıyor seni
oysa sen
melekleri bile kıskandıracak kadar kendinsin
ve kendini acıtmak istiyorsun
ama güller kendine batamaz
bilmiyor musun
"gel" mi diyorsun

herkes kendi gördüğüne bakar
peki hayatın rüzgarında kime yelkeniz
kıpırdamadan duramayız bir aşk boyu
hadi en kanadığımız yerden susalım
"gel" desen gelirdim
"git" dedin ve gittin

aşka...
rüzgara...
ayrılığa...
zamana...

eyvallah..

Tek ben mi sevdim seni?Oysa sende beni çok seviyordun. Aşka yalan karışınca bitermiş. Meğer ne kadar da doğruymuş. Senin aşkın bir yalanmış oysa......

Aşkımız çok büyüktü. Seviyorum demiştin son kez. Seviyorum ama....ama...... Neden seviyorum ama,neden ama .. Seviyorsan araya hiçbir şeyi karıştırmamalısın. Seviyorsan yanında yanımda kal gitme. Bana boş sözler sarf etme. Gitme! Yanımda kal ne olur hiç hazır değilim.... Gülmeye alışmıştım oysa ben,dur ağlatma beni tanıdık değil bu göz yaşları... Gitme gökkuşağımın bin bir rengi,karalama hayatımı. Siyaha alışkın değilim ben. Dedin; “seviyorum ama gitmem gerek” seviyorsan nasıl gitmen gerek...Sevdan gitmeni engelleyemiyor mu?Bu kadar küçük müydü AŞKIN???...

Seviyorsun ama gitmen gerek. Ölümüne sevecektik ama ölüme giderken,sen öldürdün beni... Ne desem bilmiyorum sana ..Gitmen gerekiyorsa git artık. Geri dönme sakın bana. Ne olur istemiyorum bir daha sevme beni ..YALANCI YARİM ......

Sen gidişinle büyün hayatımı karartan sen. Bilirsin pek alışkın değilim gitmelere ..Genelde giden taraf hep ben olurdum.

Ama hiç bu kadar beklenmemiştim. Her giden senin gibi özlenir mi?Ben hiç bu kadar özlenmemiştim. Bekletmeye alışkınım ama beklemeye alışamadım. Artık geceleri uyuyamıyorum. Karanlıktan korkan ben,delicesine karanlığı sever oldum. Uykuyu özlediğim kadar özlüyorum seni....

Belki de hep uyuyordum,artık uyanmam gerekiyor. Sen beni hiç sevmedin zaten. Sevdim derken sana inanmıştım. Yani yine uyuttun beni. Artık beni uyutamazsın !!!

SANA İYİ UYKULAR

BEBEĞİM

Bakışlar ağlatmaz deme,

Öyle bir bakarsın ki bana,o bakışa yağmur olurum ben ..Ve öyle bir bakarım ki gözlerine kalbinde olmasa da aklının bir köşesinde yer edinirim. Gel sende karış denizime. Korkma boğulmazsın kendi gözlerimde yüzdürürüm seni. Zaten ilk limanda ayrılacaksın benden başka denizlere yelken açacaksın nedendir bu korku?Nedir bu kararsızlık...

Şiirler ağlatmaz deme,

Öyle bir yazdım ki sen,bir okusan hıçkırıklara boğulursun... Bu gece beni yazdım boş kağıtlara,oku da öğren nasıl sevilir diye. Oku da öğren nasıl sevip yandığımı... Oku da öğren sevgilim...

Seven ağlatmaz deme sakın, ne olur sus... Bir zamanlar sende seviyordun beni. Dilinden çıkan bir seviyorum sözü beni çok zamandır ağlatıyor. Öyle bir acıtın ki kalbimi,ağlamak bile rahatlatamıyor... Tam tersi acıma acı katar oldu gözlerimden damlayan yaşlar.

Bu acıları nasıl yaşadım bilmiyorum kaçamadım acılarımdan. Her gidişimde takip ettiler ağlatmak için beni. Sana söylemek istediklerim vardı. Ama hem dilime hem kalbime öyle bir düğüm attın ki sana karşı hep suskunum. Sen merak etme ben kusmam susarım kinimi. Nereye saklasam acaba sana olan nefretimi...

Hani derler ya aşık olduğun kişiyi unutamazsın. Dilinde olmasa da kalbindedir hep. Derler ya o seni hiç sevmese de sen onu bir ömür boyu seversin. Yanılıyorlar bence... Unuttum ben seni. Gerçek aşık unutmazmış. Ben sevmedim mi peki seni şimdi. Sahtemiydin,yalan mıydı,heves miydi aşkım. Bir zamanlar çok yaktın ağlattın beni ama şimdi senin için içimde hiçbir şey yok. Adını duyduğum da,anıları hatırladığımda ne içim yanıyor,nede ağlıyorum. Sana alışılmış sözler sarf etmeyeceğim. Unuttum her şeye rağmen bunu diyebiliyorum. Ne kadar yansa da aşık olan kişi,aşkta sevgide bir yerde bitiyor. Hem de tamamen... Ben aşkıma güveniyorum. Öyle seviyordum seni ama geçmiş zamanlarda.

***SEN BENİM SON HIÇKIRIĞIMSIN SEVGİLİM***